هرگزازخویش نگفتند سخن
که درآنجا که تویی
برنیا ید دگرآواززمن
ما هم این رسم کهن را بسپا ریم به یاد
هر چه میل دوست
بپذیریم به جان
هر چه جز میل دل او
بسپاریم به باد .ا
آه بازاین دل سرگشته ی من
یاد این قصه ی شیرین افتاد
بیستون بود و تمنا ی دودوست
آزمون بود وتماشای دوعشق
درزما نی که چوکبک
خنده می زد شیرین
تیشه می زد فرها د
نه توان گفت به جانبا زی فرهادافسوس
نه توان زد زبی دردی شیرین فریا د
نه توان
کا ر شیرین به جها ن شو ربرانگیختن است
عشق
درجا ن کسی ریختن استکا رفرها د برآوردن میل دل دوست
خواه باشاه درافتا د نزگستاخ شدن
خواه باکوه درآویختن ا ست
رمزشیرینی این قصه کجاست؟!
که نه تنها شیرین بینهایت زیبا ست
آن که آموخت به ما درس محبت, می خواست
جا ن چراغان کنی ازعشق کسی
به امیدش مبری رنج بسی
تب وتا بت بودت هرنفسی
به وصا لی برسی یا نرسی
سینه بی عشـــــق مبا د
فریدون مشیری







